Θεοφιλέστατοι, αγαπητέ μου π. Χρήστο, αγαπητοί αδελφοί συλλειτουργοί!

Με τη βοήθεια του Θεού ανταμώνουμε και φέτος στο πλαίσιο του 36ου ιερατικού μας συνεδρίου, σχεδόν ένα χρόνο μετά την περσινή μας σύναξη. Γι΄ αυτό μας το αντάμωμα, όπως κάθε φορά, χαίρω ιδιαιτέρως, αφού είναι μια μοναδική ευκαιρία να συναχθούμε «επί το αυτό» από όλα τα σημεία της Γερμανίας και να ανανεώσουμε την επικοινωνία μας. Να αντιληφθούμε για μια ακόμα φορά, ότι δεν είμαστε μόνοι στη διακονία μας, αλλά μέλη ενός σώματος, της μεγάλης αυτής οικογένειας, που λέγεται Ιερά Μητρόπολη Γερμανίας.

Το εφετινό μας συνέδριο είναι αφιερωμένο σε ένα θέμα, το όποιο κατ΄ άνθρωπο μας προκαλεί συναισθήματα θλίψης, μιας και το βίαιον του πράγματος σπανίως μας αφήνει να δούμε την κατάσταση μέσα στα πραγματικά της πλαίσια. Ο θάνατος σημαίνει βιολογικά τη διακοπή όλων των λειτουργιών ενός οργανισμού, η οποία οδηγεί στο τέλος της μέτρησης της ζωής στον παρόντα αιώνα. Με πραγματικούς όρους σημαίνει το χωρισμό της ψυχής από το σώμα. Ένα χωρισμό, ό οποίος είναι τόσο βίαιος και δραματικός, ώστε να περιγράφεται στα νεκρώσιμα τροπάρια με έντονες εικόνες και ζωντανά χρώματα.

Τη στιγμή αυτή ο νους μας δεν συλλαμβάνει το αθάνατον της ψυχής - κι εδώ δεν πρέπει να λησμονούμε τα όρια της κτιστότητας του ανθρώπου -, που τρέπεται, αλλοιώνεται από το γεγονός της φθοράς του σώματος, το όποιο μέλλει να διαλυθεί εις τα εξ ων συνετέθη. Και τούτο, παρόλο που αυτή τη φθορά την ζούμε καθημερινά στον παρόντα αιώνα από τη στιγμή της γεννήσεως μας και εξής. Δεν μάς χαροποιεί το γεγονός, ότι πορευόμαστε προς τον Πλαστουργό μας, παρά μάς ταράσσει ό αποχωρισμός από τους οικείους μας. Αν και αυτός ο αποχωρισμός θα είναι πρόσκαιρος και το ξέρουμε, αφού σχεδόν καθημερινά ζούμε στη θεία μας Λειτουργία την Ανάσταση. Απέναντι στο θάνατο, τόσο στο γεγονός καθ΄ εαυτό, όσο και στη θεώρηση του, δεν πρέπει να μένουμε τόσο επιφανειακά αδιάφοροι, αφού σε τελευταία ανάλυση αποτελεί για τον καθένα από μας δείκτη, αν θέλετε, πίστεως ή απιστίας...

Σε κάθε λαό, σε κάθε παράδοση η ιδιαιτερότητα του θρησκεύεσθαι εκφράστηκε σε μεγάλο βαθμό μέσα από τις ταφικές συνήθειες. Βλέπετε, επειδή η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα, όπως λέει ό σύγχρονος ποιητής, χρειάζεται και σχετική προετοιμασία. Αυτές οι προετοιμασίες μας χάρισαν τις πυραμίδες, τους τάφους στις Μυκήνες και στη Βεργίνα, τους πήλινους στρατιώτες του κινέζου αυτοκράτορα Qin. Παρήγαγαν, με αλλά λόγια, μνημεία πολιτισμού και όχι μόνο. Κάθε θρησκεία φυσιοκεντρική, ανιμιστική, φιλοσοφική, αποκαλυπτική, σκοπό έχει να προσεγγίσει και να ερμηνεύσει το παραπέρα, το τί υπάρχει μετά από το θάνατο. Και η θρησκεία, είτε το θέλουμε είτε όχι είναι δείγμα πολιτισμού. Στό πλαίσιο της πίστεως ή καλύτερα της απιστίας του σύγχρονου ανθρώπου, ειρήσθω εν παρόδω, υπάρχουν άνθρωποι, οι όποιοι μετά την αποτέφρωση τους επιθυμούν να ταφούν σε ανώνυμο τάφο, όχι σε μνήμα.

Η πίστη, βεβαίως, είναι μια σχέση εμπιστοσύνης του ανθρώπου προς το Θεό, μια εξ ορισμού δυναμική και μυστηριακή σχέση. Αυτή η έννοια του μυστηρίου - εδώ ο όρος με την έννοια της μετοχής στις θείες ενέργειες και όχι της ιεροπραξίας - διαπερνά όλη μας την ύπαρξη. Με τα μυστήρια δε της Εκκλησίας γίνεται η αδιάλειπτη αναφορά του ανθρώπου προς το Δημιουργό του. Η λογική σειρά αυτών των μυστηρίων καταλήγει στο μυστήριο «επί των ιερώς κεκοιμημένων», όπως χαρακτηρίζει τη νεκρώσιμη ακολουθία ο άγ. Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης. Σώμα και ψυχή αναφέρονται πλέον για τελευταία φορά μαζί προς τον Ζωοδότη Κύριο.

Με τις παραπάνω σκέψεις, θεοφιλέστατοι και αγαπητοί μου πατέρες, επιθυμώ να μεταφέρω το κέντρο βάρους από την οδύνη που προκαλεί το σπάσιμο του σκεύους, στην ευκαιρία που μας παρέχει ο θάνατος, για να ψηλαφίσουμε κάποια πράγματα, πού αφορούν στην ύπαρξή μας, και πρώτα απ΄ όλα την πίστη μας. Στον αγαπητό μας π. Χρήστο, κληρικό της Μητροπόλεως Γαλλίας και καθηγητή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης αναθέσαμε την κατήχησή μας με βάση τη διδασκαλία της Εκκλησίας. Μέσα από την καρδιά μου τον ευχαριστώ για την καλοσύνη του να αποδεχθεί αυτό το αίτημα.

Θέλω, τέλος, και πάλι να εκφράσω τη χαρά μου γι΄ αυτή μας τη συνάντηση. Αν φεύγοντας από εδώ πάρουμε μαζί μας μια πρόταση, από αυτά που θα ακούσουμε, να είστε σίγουροι ότι το όφελος θα είναι πολύ μεγάλο, όχι τόσο για μας τους ίδιους, όσο για τις ψυχές εκείνων, που μας ανέθεσε ό Κύριος να διαφυλάξουμε και για τις όποιες θα δώσουμε λόγο μία των ημερών, πάντως μετά θάνατον.

Σας ευχαριστώ θερμά!