Προς
το Χριστεπώνυμο πλήρωμα
της Ιεράς Μητροπόλεως Γερμανίας

Αγαπητοί μου Έλληνες Ορθόδοξοι της Γερμανίας!

Εδώ και λίγες ώρες οι σελίδες των ημερολογίων μας πληροφορούν ότι ζούμε πλέον στο έτος 2000. Ένα έτος-ένας αριθμός, για τον οποίο έγινε πολύς λόγος. Υπήρξαν άνθρωποι που με δέος ή αγωνία αντικρύζανε την έλευση της νέας χρονιάς, σα να επρόκειτο για ένα γεγονός καταλυτικής σημασίας. Παγιδεύτηκαν πίσω από τη "μαγεία" των αριθμών και τους μύθους των ποικίλων ψευδοπροφητών, οι οποίοι δίνουν ξεχωριστή σημασία σ΄ ορισμένες μέρες, μήνες, εποχές και χρόνια (Γαλ. 4,10. βλ. και Πραξ. 1,7), ως μη έχοντες ελπίδα (Πρβλ. Α΄ Θεσ. 4,13). Για όλους, όμως, εμάς, όσοι βρισκόμαστε ασφαλισμένοι στους κόλπους της Εκκλησίας μας, δεν υπάρχουν μαγικοί ή μυστικοί αριθμοί και φοβερά χρόνια ή καιροί. Υπάρχουν μόνο τα μυστήρια του Θεού της αγάπης (Β΄ Κορ. 13,11), ή της αγάπης που είναι ο Θεός (Α΄ Ιω. 4,8.16). Αυτός αγιάζει διαρκώς το χώρο και το χρόνο, και μέσα σ΄ Αυτόν ζούμε, κινούμαστε και υπάρχουμε (Πραξ. 17,28) ως άνθρωποι. Αυτός συντηρεί και διαφυλάσσει τα καλά λίαν (Γεν. 1,31) πλάσματά Του από αυτή τη δημιουργία τους μέχρι και την τελική ανασύσταση του κόσμου στους έσχατους ή αποκαλυπτικούς καιρούς, τους οποίους όχι μόνο δεν πρέπει να φοβούμαστε αλλά με πίστη ελπίδα και αγάπη ν΄ αναμένουμε, λέγοντας μαζί με τον Άγιο Ιωάννη το Θεολόγο και την Εκκλησία: Ναι, Κύριε Ιησού, έρχου ταχύ (Βλ. Απ΄22,20). Δεν υπάρχει τίποτε στον κόσμο που να μπορεί να μας χωρίσει από την αγάπη του Θεού (Πρβλ. Ρωμ. 8,35), παρεκτός και μόνοι μας αν το θελήσουμε, αρνούμενοι τη βοήθεια του αγαπήσαντος ημάς (Ρωμ. 8,37), αν σπαταλήσουμε το χάρισμα της ελευθερίας μας, έρημοι και νηστικοί μακριά από το πατρικό μας σπίτι (Βλ. Λκ. 15,11-32), την Εκκλησία.

Ερημιά και πείνα: αυτές οι δύο λέξεις περιγράφουν άριστα το τοπίο που πολλές φορές δημιουργούμε γύρω μας. Είναι τα χαρακτηριστικά του τόπου, από τον οποίο "λείπει" ή "απουσιάζει" ο Θεός. Ο άνθρωπος έχει την πνοή του Θεού μέσα του (Γεν. 2,7). Μ΄ αυτή αναπνέει και ζει (Πρβλ. Ρωμ. 14,8). Όταν την αρνηθεί, τότε παραλύει ή παραμορφώνεται. Πιο συγκεκριμένα: Αποθεώνει τον εαυτό του και στρέφεται ήσυχα και άθλια γύρω από αυτόν μόνον, καταδικάζοντας όλους τους άλλους, ενώ ταυτόχρονα γίνεται χρησιμοθηρικός, δηλ. χρησιμοποιεί τους άλλους με κριτήριο τα ατομικά συμφέροντά του και καταντά, τελικά, ανίκανος να συνάψει οποιαδήποτε σχέση. Αναρωτηθήκαμε, άραγε, γιατί στους καιρούς της λεγόμενης απελευθέρωσης των ηθών κορυφώθηκε η κρίση; Οι γάμοι διαλύονται, ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι υποφέρουν από μοναξιά, τα ψυχοφάρμακα είναι πρώτα στη ζήτηση και οι αυτοκτονίες πληθαίνουν...

Ψυχή και Χριστός σας χρειάζονται, φώναζε ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός. Χωρίς αυτά είμαστε έρημοι και πεινασμένοι. κι όδο κι αν προσπαθούμε να διασκεδάσουμε τη μοναξιά και την πείνα μας, τόσο περισσότερο απογοητευόμαστε ή απελπιζόμαστε και φοβούμαστε ακόμη και τη σκιά μας. Υπάρχει τρόπος να γλυτώσει κανείς απ΄ αυτό το αδιέξοδο; Φυσικά ή αυτονόητα απαντούμε, πως παντού και πάντοτε υπάρχει ο δρόμος της επιστροφής στο πατρικό σπίτι, όπου ο Πατέρας μας μ΄ ορθάνοιχτη τη στοργική αγκαλιά Του ήδη μας περιμένει (Βλ. Λκ. 15,11-32).

Θέλουμε, λοιπόν, ν΄ απαλλαγούμε από το υπαρξιακό άγχος, από το φόβο της αρρώστιας και του θανάτου; Ή, για να το διατυπώσω θετικά: Θέλουμε να έχει νόημα η ζωή μας και να είμαστε καταξιωμένοι ως άνθρωποι; Να πάρουμε αυθεντικές απαντήσεις στις αναζητήσεις μας; Εάν, λοιπόν, αυτό θέλουμε, τότε πρέπει να βαστούμε γερά στη μνήμη μας ότι ο Θεός είναι ανάμεσά μας, όποτε είμαστε συναγμένοι στην Εκκλησία μας (Μτ. 18,20). Στην Εκκλησία, δηλ. στην ενορία μας, μπορούμε να ζήσουμε αληθινή θεοφάνεια. Να δούμε ή να γευθούμε το Θεό. Μόνο στην Εκκλησία μπορούμε να μάθουμε την τέχνη της αγάπης, δηλ. ν΄ αγαπάμε αληθινά τον εαυτό μας, σχίζοντας τις μάσκες της υποκρισίας και αποκαλύπτοντας την ομορφιά που στον καθένα μας φύτεψε ο Θεός, αλλά ν΄ αγαπάμε αληθινά και τους συνανθρώπους μας, με μια αγάπη θυσιαστική, που γνωρίζει, μ΄ άλλα λόγια, να μοιράζεται, να συμπάσχει και να συγχαίρει (Βλ. Ρωμ. 12,9-21 και Α΄ Κορ. 13,1-13).

Αγαπητοί μου Έλληνες Ορθόδοξοι της Γερμανίας!

Ο οργανικός σύνδεσμός μας στην Εκκλησία είναι το μυστικό για την επιτυχία μας, για να δώσουμε νόημα και σκοπό στην ύπαρξή μας και να πλουτίσουμε τη ζωή μας. Η αυθεντική ορθόδοξη παράδοση δεν έχει καμμία σχέση με καταναγκασμούς και κατήφειες, αλλά μ΄ ευλογημένη άσκηση και απερίγραπτη χαρά. Μίσος, ταταχή, φόβος, απελπισία, ανειρήνευτη ζωή και πολυμέριμνος βίος; Αυτά μόνο έξω από την Εκκλησία. Αγάπη, χαρά ειρήνη, μακροθυμία, καλοσύνη, αγαθότητα, πίστη, πραότητα και εγκράτεια; Μόνο μέσα στην Εκκλησία. Γιατί όλη αυτή η ομορφιά είναι καρπός του αγίου Πνεύματος (Γαλ. 5,22-23), που δωρεάν (Πρβλ. Μτ. 10,8. Ρωμ. 3,24. Β΄ Κορ. 11,7. Απ. 21,6. 22,17) λαμβάνουμε μόνο μέσα από τα μυστήρια της αγίας μας Εκκλησίας.

Μήνυμά μας, λοιπόν, για τη νέα χρονιά και για κάθε νέα χρονιά: Όλοι μαζί και ο καθένας προσωπικά να χρησιμοποιούμε σωστά το χρόνο μας (Εφ. 5,16) και να επωφελούμαστε από κάθε ευκαιρία (Κολ. 4,5), που κέντρο της ζωής μας θα κάνει τον Τριαδικό Θεό μας, ο οποίος ορίζει τους χρόνους και τους καιρούς και χαρίζει στον καθένα μας στάδιο τελειώσεως.