Προς
το Xριστεπώνυμο πλήρωμα
της Iεράς Mητροπόλεως Γερμανίας

Aγαπητοί μου Xριστιανοί Oρθόδοξοι της Γερμανίας!

Ο χρόνος είναι φίδι! Έτσι παρερμήνευαν οι αρχάριοι στο μάθημα των αρχαίων ελληνικών την περίφημη προτροπή «χρόνου φείδου» του Χίλωνα, ενός από τους επτά σοφούς της αρχαίας Ελλάδας. Η παρερμηνεία αυτή έγινε εντωμεταξύ ανέκδοτο και το λάθος οφείλεται σε μία παρανόηση. Το φείδου δεν είναι κάποιος -ανύπαρκτος- τύπος του ουσιαστικού φίδι, που αναφέρεται στο γνωστό ερπετό, αλλά η προστακτική του ρήματος φείδομαι, το οποίο σημαίνει κάνω χρήση κάποιου πράγματος με φειδώ. Χρόνου φείδου, λοιπόν, σημαίνει: να χρησιμοποιείς το χρόνο σου με φειδώ, με οικονομία, να εκμεταλλεύεσαι το χρόνο σου σωστά, ή, με άλλα λόγια, να μη σπαταλάς το χρόνο σου.

Αντιλαμβανόμαστε όλοι ότι πρόκειται για μία κλασική ρήση, για μία φράση που έχει διαχρονική ισχύ. Θεωρώ, όμως, ότι είναι ιδιαίτερα επίκαιρη σήμερα, στην αρχή του νέου έτους, ημέρα κατά την οποία, λίγο-πολύ όλοι μας, κάνουμε έναν απολογισμό της χρονιάς που πέρασε και ένα είδος προϋπολογισμού της χρονιάς που ανατέλλει. Σκεφτόμαστε λόγους και πράξεις, επιτεύγματα και παραλείψεις μας του παρελθόντος και παίρνουμε αποφάσεις, που θα μας βοηθήσουν να μη επαναλάβουμε τα ίδια λάθη και να καλυτερέψουμε, έστω και λίγο, την ποιότητα της ζωής, της δικής μας και των δικών μας. Εξάλλου κάθε χρονιά που φεύγει, σημαίνει για τον καθένα μας μια χρονιά λιγότερη στην πορεία της ζωής μας, αλλά με το κέρδος περισσότερων εμπειριών, τις οποίες, αν έχουμε σοφία, μπορούμε να τις μετατρέψουμε σε πολύτιμη πείρα ζωής.

Τί σημαίνει, όμως, πρακτικά για τους Χριστιανούς η αρχαία προτροπή να μη σπαταλάμε το χρόνο μας; Πότε και πώς εκμεταλλευόμαστε ως Χριστιανοί το χρόνο μας σωστά; Την απάντηση μάς την δίνει ο απόστολος Παύλος (Εφ. 5, 15-20), ο οποίος μας προτρέπει: «Βλέπετε ουν πώς ακριβώς περιπατείτε... εξαγοραζόμενοι τον καιρόν, ότι αι ημέραι πονηραί εισι», δηλαδή «προσέχετε καλά πώς ζείτε... να χρησιμοποιείτε σωστά το χρόνο σας, γιατί ζούμε σε πονηρούς καιρούς». Πότε χρησιμοποιούμε το χρόνο μας σωστά; Όταν ζούμε με σύνεση και σοφία. Και πώς το κάνουμε αυτό πράξη; Με το να φροντίζουμε να βρίσκουμε σε κάθε στιγμή της ζωής μας, τί θέλει ο Θεός από μας. Επίσης, με το να γεμίζουμε τους εαυτούς μας όχι με οινόπνευμα, αλλά με το Πνεύμα τού Θεού, και, τέλος, με το να μετέχουμε στις εκκλησιαστικές συνάξεις με χαρά και ευχαριστία προς τον Κύριό μας για όλα όσα μας προσφέρει η αγάπη Του.

Ίσως τα λόγια αυτά να μας παραξενεύουν και να μας φαίνονται δύσκολα στην εφαρμογή. Ενδόμυχα, όμως, παραδεχόμαστε ότι όλα έρχονται και παρέρχονται και οδηγούνται στον αφανισμό τους. Ο μόνος τρόπος, λοιπόν, να νικηθεί η απόγνωση από την καταλυτική δύναμη του χρόνου είναι η μετοχή μας στο γεγονός τής Εκκλησίας. Στην Εκκλησία μεταμορφώνεται ο χρόνος από απόγνωση σε ελπίδα. Στην Εκκλησία απαλλασσόμαστε από ό,τι αρνητικό υπάρχει στο προσωπικό παρελθόν του καθενός μας και μαθαίνουμε να αντιμετωπίζουμε σωστά το παρόν και το μέλλον μας. Στην Εκκλησία δεν θυμόμαστε απλώς τον Δημιουργό μας, αλλά ενωνόμαστε μαζί Του στο μυστήριο της θείας Ευχαριστίας, και αντιλαμβανόμαστε ότι το τέλος του χρόνου της ζωής μας πάνω στη γη δεν σημαίνει το οριστικό τέλος μας, αλλά το πέρασμά μας στη διάσταση της αιωνιότητας.

Αυτό είναι το καινούργιο και το μοναδικό που μας προσφέρει ο Χριστός. Όχι μια μάταιη ζωή, χωρίς νόημα και σκοπό, αλλά μια καρποφόρα ζωή, γεμάτη χάρη και ομορφιά. Επομένως, το θέμα δεν είναι, όπως νομίζουν πολλοί, να απέχουμε απλώς από την αμαρτία ή να τηρούμε ορισμένες εντολές, αλλά να μετέχουμε συνειδητά στη ζωή και το παράδειγμα τού Χριστού. Το κέρδος μας θα είναι να ζούμε πραγματικά ελεύθεροι. Απελευθερωμένοι από την πίεση ή το άγχος τής καθημερινότητας και ασφαλισμένοι στην αγάπη του Θεού, από την οποία ξεκινούν και στην οποία θα καταλήξουν τα πάντα.

Αυτή είναι η εγκάρδια πατρική ευχή μου για το νέο έτος 2007: Να φροντίζουμε να βρίσκουμε σε κάθε στιγμή της ζωής μας, τί θέλει ο Θεός από μας, και να του το προσφέρουμε με απλότητα και αγάπη, για να έχουμε πάντοτε αληθινό κέρδος!

Βόννη, 1 Ιανουαρίου 2007
O Mητροπολίτης σας
 

+ ο Γερμανίας Aυγουστίνος