Προς
το Xριστεπώνυμο πλήρωμα
της Iεράς Mητροπόλεως Γερμανίας

Aγαπητοί μου Xριστιανοί Oρθόδοξοι της Γερμανίας!

Η αλλαγή του χρόνου σημαίνει συμβολικά το κλείσιμο ενός κεφαλαίου της ζωής μας και την έναρξη του επομένου. Στη χώρα, που δεκαετίες τώρα ζούμε, υπάρχει η καλή κατά την άποψή μου συνήθεια, ο καθένας από μας να κάνει τον απολογισμό της χρονιάς που πέρασε, του κεφαλαίου που έκλεισε, και να θέτει ως προτεραιότητες ή ως στόχους για τη νέα χρονιά τις επιθυμίες εκείνες που δεν κατάφερε να πραγματοποιήσει κατά την προηγούμενη ή που θεωρεί σημαντικές για το μέλλον του. Οι στόχοι αυτοί δεν είναι πάντοτε σπουδαίοι: οι περισσότεροι από μας θέλουν ίσως να κάνουν κράτει στο φαγητό ή στο πιοτό, να σταματήσουν το κάπνισμα, να κάνουν περισσότερη γυμναστική – απλά πράγματα.

Λίγοι είναι όμως αυτοί που θα βάλουν ως στόχο την επόμενη χρονιά να έρθουν πιο κοντά στην Εκκλησία τους. Σ’ αυτό νομίζω θα συμφωνήσουμε όλοι. Αναρωτηθήκαμε άραγε ποτέ γιατί;

Πράγματι οι Ορθόδοξοι είμαστε μια ιδιαίτερη κατηγορία Χριστιανών. Είμαστε οι περισσότεροι από μας τόσο σίγουροι για την πίστη μας, που δεν χρειαζόμαστε παρά μόνο δυο φορές το χρόνο για να τη ζήσουμε ή καλύτερα για να την επιβεβαιώσουμε: τα Χριστούγεννα και το Πάσχα - άντε μερικοί από μας και το Δεκαπενταύγουστο, αν τυχόν δεν είμαστε διακοπές σε μέρος που δεν έχει Εκκλησία. Μη θεωρήσετε, ότι παραπονιέμαι αυτή τη στιγμή· κάθε άλλο! Η προσευχή, η δοξολογία προς τον Θεό, είναι πάνω απ’ όλα έκφραση της ανθρώπινης ελευθερίας και δεν μπορεί να γίνει αντικείμενο νόμων και κανόνων. Είμαι ευτυχής, ακόμα κι αν αυτή τη σχέση με την Εκκλησία τη διατηρούμε έστω και δυο φορές το χρόνο. Χάνουμε όμως κάθε φορά που δεν ερχόμαστε στις λατρευτικές συνάξεις της Εκκλησίας!

Οι ακολουθίες της Εκκλησίας, κυρίως η κυριακάτικη θεία Λειτουργία, αποτελούν λειτουργίες, όπως δηλώνει η λέξη: έργα του λαού του Θεού, που απευθύνονται προς τον Θεό. Ο Τριαδικός μας Θεός περιμένει από μας, όπως κάθε πατέρας από τα παιδιά του, να τον επισκεφθούμε την ημέρα της ανάπαυσής μας, να τον ευχαριστήσουμε για όλα όσα έχει κάνει για μας την προηγούμενη εβδομάδα. Δεν είναι τυχαίο, ότι το μέγα μυστήριο που τελείται κάθε Κυριακή στην Εκκλησία ονομάζεται θεία Ευχαριστία. Τον ευχαριστούμε για όλα αυτά, που τόσο απλόχερα μας παρέχει: για τη ζωή μας την ίδια, για τον άρτο τον επιούσιο, για όλες τις ευεργεσίες. Πιστεύω, ότι κανείς από μας δεν θέλει να είναι αγνώμων προς τον Θεό και Πατέρα του. Ονομάζεται επίσης το κυριακάτικο μυστήριο θεία Κοινωνία, γιατί μεταλαμβάνοντας το σώμα και το αίμα του Χριστού ο άνθρωπος έρχεται σε επαφή, κοινωνεί δηλαδή, τόσο με τον Θεό, το σώμα και το αίμα του οποίου μεταλαμβάνει, όσο και με τον συνάνθρωπό του, αφού όλοι μας ανεξαιρέτως μεταλαμβάνουμε από το ίδιο ποτήριο. Το πόσο σημαντικό είναι αυτό, η κοινωνία δηλαδή με τον Θεό και με τον συνάνθρωπο, το καταλαβαίνουμε καλύτερα, αν αναλογιστούμε ότι ζούμε την εποχή της μοναξιάς και της απομόνωσης, με όλες τις αρνητικές συνέπειες που συνεπάγονται αυτές.

Θεία Ευχαριστία και θεία Κοινωνία μας φέρνουν πιο κοντά καί προς το Θεό καί προς τους ανθρώπους. Μας κάνουν ένα μαζί του, μας κάνουν ένα μεταξύ μας. Αυτή είναι η σπουδαία αποστολή της Εκκλησίας, να μας φέρει πιο κοντά προς τον Θεό και προς τους συνανθρώπους. Και αυτή η εγγύτητα σημαίνει λύτρωση και σωτηρία από όλους και από όλα. Και να θυμάστε, ότι η αποστολή της Εκκλησίας δεν εξαρτάται από το πρόσωπο ούτε του εκάστοτε ιερέα, ούτε βεβαίως του επισκόπου, αλλά από τη δική μας και μόνο θετική στάση απέναντι στο Θεό και στους συνανθρώπους μας.

Αυτό το χρόνο επιθυμώ πάντως να πείσω περισσότερους από σας, να ζήτε πιο κοντά στην Εκκλησία μας. Και δεν είναι μόνο επιθυμία μου αλλά και παράκλησή μου προς εσάς: μη στερείτε τον εαυτό σας από κάτι που σας ωφελεί και τόσο απλόχερα σας προσφέρεται.

Σας εύχομαι για το νέο χρόνο όλα τα καλά του Θεού!

Βόννη, 1 Ιανουαρίου 2008
O Mητροπολίτης σας
 

+ ο Γερμανίας Aυγουστίνος