Αγαπητοί μου χριστιανοί Ορθόδοξοι της Γερμανίας.

Η αγάπη και η πρόνοια του Θεού μας αξιώνει και φέτος, μαζί με τα εκατομμύρια χριστιανών αδελφών μας ανά τον κόσμο, να γιορτάσουμε τη μεγάλη γιορτή του Πάσχα. Την γιορτή, η οποία προτυπώθηκε στην Παλαιά Διαθήκη με την απελευθέρωση των Εβραίων από τη σκληρή δουλεία των Αιγυπτίων και με το θαυμαστό πέρασμά τους από την Ερυθρά Θάλασσα, προκειμένου να φθάσουν στη γη της επαγγελίας, τη γη Χαναάν. Πέρασμα σημαίνει και το δικό μας, το χριστιανικό Πάσχα. Μόνο που εδώ το πέρασμα γίνεται από το θάνατο στη ζωή και από τη γη στον ουρανό. Αυτό ακριβώς τονίζει και το τροπάριο του αναστάσιμου κανόνα: "Εκ γαρ θανάτου προς ζωήν και εκ γης προς ουρανόν Χριστός ο Θεός ημάς διεβίβασεν, επινίκιον άδοντας".

Το γεγονός της Αναστάσεως, όπως περιγράφεται και στο αποστολικό ανάγνωσμα, το επιβεβαίωσε ο ίδιος ο αναστάς Χριστός μετά το πάθος Του, εμφανιζόμενος στους μαθητές για χρονική περίοδο σαράντα ημερών "και λέγων τα περί της βασιλείας του Θεού". Το βεβαίωσαν, επίσης, διά μέσου των αιώνων χωρίς διακοπή, δισεκατομμύρια αγίων χριστιανών. Το θαυμαστό αυτό γεγονός περήφανα και εορταστικά διακηρύσσεται και σήμερα με τους ασφυκτικά γεμάτους από πιστούς όλων των ηλικιών χριστιανικούς ναούς. Με τις καμπάνες των εκκλησιών, που μεταφέρουν το χαρμόσυνο μήνυμα στα πέρατα της γης. Με την ανοιξιάτικη φύση, που συμμετέχει κι αυτή ντυμένη την αναστάσιμη φορεσιά της. Με την αγάπη προς τον αναστημένο Χριστό, που πλημμυρίζει τις ψυχές μικρών και μεγάλων, νέων και γερόντων, εγκρατών και ραθύμων, νηστευσάντων και μη νηστευσάντων, πλουσίων και φτωχών, για να θυμηθούμε τον ανυπέρβλητο κατηχητικό λόγο του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου.

Είναι αλήθεια, και το τονίζουμε αυτό, ότι η αγφάπη του Θεού που εκπορεύεται από την Ανάσταση του Χριστού, του σαρκωμένου Υιού Του, στηρίζει κατ΄ εξοχήν τις καρδιές όλων, όσοι διατηρούν μέσα τους ακλόνητη την πίστη στο μεγάλο θαύμα. Μόνο με μια τέτοια πίστη μπορούν τα μάτια της ψυχής μας να αντικρύσουν τον κενό τάφο του Χριστού και τον ίδιο ως θριαμβευτή του θανάτου.

Να γιατί δεν είναι ευτυχείς όσοι εξετάζουν το θαύμα της Αναστάσεως, είτε κάτω από την επίδραση ενός άκρατου σκεπτικισμού, είτε κάτω από το άγχος μιας καταθλιπτικής αμφιβολίας. Αυτοί σβήνουν μέσα τους και την τελευταία αναλαμπή της πίστεως. Πετυχαίνουν, όμως, και κάτι άλλο πολύ χειρότερο. Κάνουν τη ζωή τους Γολγοθά, χωρίς Ανάσταση. Μεγάλη Παρασκευή, χωρίς Πάσχα. Χειμώνα, χωρίς άνοιξη. Κάνουν, με άλλα λόγια, ό,τι και οι αρχιερείς των Εβραίων. Όπως, δηλαδή, εκείνοι εξαγόρασαν με χρήματα τους στρατιώτες που φρουρούσαν τον τάφο, για να ψευδομαρτυρήσουν ότι οι μαθητές έκλεψαν τον νεκρό Ιησού κατά τη νύκτα του Μεγάλου Σαββάτου, έτσι και οι αρνητές και οι άπιστοι κάθε εποχής. Προσπαθούν με κάθε τρόπο να αποδείξουν ως απάτη και ψεύδος την Ανάσταση του Χριστού.

Αντίθετα, είναι ευτυχείς όσοι χριστιανοί μπορούν, ταυτόχρονα με το άναμμα της πασχαλινής λαμπάδας, να ανάβουν μέσα τους και τη λαμπάδα της αναστάσιμης πίστεως. Η ευτυχία τους έγκειται στο γεγονός, ότι μπορούν πολύ απλά και απρόσκοπτα να βιώνουν τον αναστάντα Χριστό "ως εν φωτί αϊδίω υπάρχοντα", ως "δικαιοσύνης ήλιον", ως "καθαιρέτην του Άδου", ως νικητή του Θανάτου και ως δωρεοδότη της Αναστάσεως. Της Αναστάσεως, την οπποία ο ίδιος ο Χριστός από πολύ νωρίς είχε αφήσει ως υποθήκη στη Μάρθα, όταν την διαβεβαίωνε: "Εγώ ειμι η ανάστασις και η ζωή. Ο πιστεύων εις εμέ καν αποθάνη ζήσεται, και πας ο ζων και πιστεύων εις εμέ ου μη αποθάνη εις τον αιώνα" (Ιωάν. ια΄ 25-26). Αυτή την υποθήκη ομολογούμε ως προσδοκία στο σύμβολο της πίστεως, ¨οταν λέμε: "Προσδοκώ ανάστασιν νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνος".

Γίνεται, λοιπόν, φανερό ότι η Ανάσταση δεν αποτελεί μόνο την κορυφαία πράξη αλλά και την ουσία και το κέντρο το απολυτρωτικού έργου του Χριστού. Η Ανάσταση είναι η βάση της πίστεώς μας. Όπως ορθά τονίζει ο Απόστολος Παύλος: "Ει Χριστός ουκ εγήγερται ματαία η πίστις ημών. Κενόν άρα και το κήρυγμα ημών" (Α΄ Κορ. ιε΄, 14). Η Ανάσταση είναι η δύναμη που στηρίζει την πίστη μας και μας δίνει την ελπίδα της σωτηρίας. Μας δυναμώνει για τον σκληρό αγώνα της ζωής, τα καθημερινά βάσανα και τις θλίψεις, τη δυστυχία και το πένθος, τις ποικίλες δυσκολίες και αντιξοότητες του καθημερινού μας μόχθου.

Αγαπητοί μου αδελφοί.

Από σήμερα, όπως γνωρίζετε, και για σαράντα μέρες, μέχρι δηλαδή την εορτή της Αναλήψεως, ο μεταξύ μας χαιρετισμός θα είναι το "Χριστός ανέστη - Αληθώς ανέστη". Σας παρακαλώ, ο χαιρετισμός αυτός να μη μείνει ένας κενός τύπος στις κοινωνικές μας σχέσεις, ένας χαιρετισμός που θα θυμίζει απλώς και μόνο την ευσέβεια των πατέρων μας. Αντίθετα θα πρέπει να μας εισάγει στο βαθύτερο νόημα του θαύματος της Αναστάσεως και να μας οδηγεί σε μια ουσιαστικότερη αυτογνωσία, σε έναν αποτελεσματικότερο φωτισμό του εσωτερικού μας εαυτού. Έτσι, θα αποκτήσουμε τη δύναμη, ώστε να παραμερίζουμε τα μίση και τις αδικίες, να καταπραΰνουμε τα πάθη και τις αντεκδικήσεις, να συγχωρούμε τα σφάλματα και τις παραλείψεις των συνανθρώπων μας.

Δεν πρέπει να λησμονούμε, ότι το Πάσχα ονομάστηκε αγάπη ήδη από τους αποστολικούς χρόνους. Την αδελφοσύνη μεταξύ των ανθρώπων τη δίδαξε ο ίδιος ο Χριστός και τη βίωσε η πρώτη χριστιανική κοινότητα αμέσως μετά την Ανάστασή Του. Αυτή η αδελφική και θεία αγάπη είθε να βασιλεύει και σήμερα μεταξύ των ανθρώπων όλου του κόσμου.

Σας εύχομαι μέσα από την καρδιά μου, ο αναστάς Χριστός, ο αληθινός Θεός μας, να ευλογεί τον καθένα χωριστά και, κυρίως, τα παιδιά μας, την ελπίδα και το μέλλον του Γένους μας στην ανατολή της νέας χιλιετίας.

Πάσχα Κυρίου του 2000