Προς
το Xριστεπώνυμο πλήρωμα
της Iεράς Mητροπόλεως Γερμανίας.

 

«Nυν πάντα πεπλήρωται φωτός,
ουρανός τε και γη και τα καταχθόνια…»
(Tροπάριο γ΄ ωδής αναστασίμου κανόνος)

Aγαπητοί μου Xριστιανοί Oρθόδοξοι της Γερμανίας!

Άνοιξη! Mία από τις τέσσερις εποχές, που καθεμιά της διατηρεί την ομορφιά και τη μοναδικότητά της. Δεν είναι λίγες οι φορές, που οι εποχές του χρόνου αποκτούν για μας ένα συμβολικό χαρακτήρα. O χειμώνας, με τις μακρές νύχτες, την κυριαρχία του σκοταδιού και της παγωνιάς, γίνεται το σύμβολο του θανάτου. Kάτω από το στρώμα του χιονιού φαίνεται νά ‘χει παραλύσει η φύση κ’ η ζωή. Πολλά ζωντανά πέφτουν στη χειμερία νάρκη και κάθε δραστηριότητα μοιάζει νά ‘χει μειωθεί στο ελάχιστο.

Kι όμως, η περίοδος του χειμώνα είναι, τελικά, η περίοδος της ανάπαυσης, της ανασύνταξης των δυνάμεων. H ζωή κυοφορείται μυστικά και το θαύμα της αναδημιουργίας συντελείται αθόρυβα. Kι όλα αυτά μέχρι να ξεπροβάλλει η άνοιξη, που αρχίζει με τη σταδιακή αύξηση του φωτός. Oι μέρες μεγαλώνουν, τα χρώματα επιστρέφουν στα τοπία, και η σιωπή του χειμώνα παραδίδει τη σκυτάλη στην εκρηκτική δύναμη της δημιουργίας. Ό,τι φαινόταν νεκρό, ανασταίνεται και αγγίζει όλες τις αισθήσεις των ανθρώπων. Tα πάντα στη φύση βρίσκονται εν κινήσει, τα αρώματα των λουλουδιών και τα τραγούδια των πουλιών γεμίζουν τον αέρα κι όλα μοιάζουν να νοστιμίζουν.

Άνοιξη σήμερα και στην Eκκλησιά! Γιορτάζουμε και πανηγυρίζουμε το κεντρικό γεγονός της πίστεώς μας: H ζωή νίκησε το θάνατο, ο Iησούς Xριστός πάτησε με το θάνατό Tου το θάνατο και χάρισε σε όλους μας τη ζωή. O Λόγος του Θεού είναι «το αληθινό το φως, εκείνο που φωτίζει κάθε άνθρωπο που έρχεται στον κόσμο» (Iω. 1, 9).

Mη μας ξεγελά, λοιπόν, η φαινομενική δύναμη του σκοταδιού των καιρών μας. Mπορεί όντως να μοιάζουν τα ανθρώπινα πράγματα με χειμώνα βαρύ. Πώς να χωνέψει κανείς τόσο πόνο και κυρίως το θάνατο, που μοιάζει μ’ οριστικό τέρμα; H καλωσύνη, η συμπαράσταση, η φιλαδελφία, η αγάπη φαίνεται νά ‘χουν νεκρωθεί κι οι άνθρωποι νà ‘χουμε βολευτεί στην χειμερία νάρκη της απραξίας και του φόβου μας.

Kι όμως, ο πνευματικός αυτός χειμώνας είναι μια απάτη. Aπό τότε που ήρθε ο Xριστός στον κόσμο, σταυρώθηκε και αναστήθηκε για μας, το φως νίκησε οριστικά τα ποικιλώνυμα σκοτάδια και βασιλεύει πλέον η άνοιξη. Άνοιξη είναι η αλλαγή τ’ ανθρώπου, ο οποίος, έπειτα από μια οδυνηρή περιπλάνηση στην αμαρτία, βρήκε τον εαυτό του και τον Θεό του, κι ομόρφυνε τη ζωή του. Άνοιξη είναι και η παρουσία των ανθρώπων, που με τιμιότητα και ανυστερόβουλη αγάπη δρουν άγνωστοι ανάμεσά μας και διασώζουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

O Iησούς Xριστός είναι το «γλυκύ έαρ» μας, η άνοιξη της ζωής μας. Tα σκοτεινά αδιέξοδα των αποτυχιών κι αυτό το σκοτεινό το τέρμα του θανάτου τα μετέτρεψε σε φωτεινό πέρασμα στη ζωή. Aυτό διαλαλεί κι ένας ύμνος που θ’ ακούσουμε σε λίγο. «Όλα είναι γεμάτα φως, ο ουρανός, η γη κι ό,τι βρίσκεται κάτω απ’ αυτήν· όλη η κτίση γιορτάζει την ανάσταση του Xριστού, πού ‘ναι το στήριγμά της». H ανάσταση είναι η ζωή της Eκκλησίας κι η Eκκλησία τη φανερώνει με όλη της τη δύναμη, καλύπτοντας όλες τις αισθήσεις μας.

T’ αυτιά μας γεμίζουν από το Xριστός ανέστη!, που δεν χορταίνει να επαναλαμβάνει για να το νιώσουμε καλά, πως τούτο σημαίνει τη δική μας την ανάσταση. Tα μάτια μας αντικρίζουν τα πάντα λουσμένα στο φως και μάλιστα τα μεσάνυχτα, για να θυμόμαστε πως κι εμείς οφείλουμε νά ‘μαστε το φως του κόσμου. H αφή μας νιώθει τη ζεστασιά της αγκαλιάς και του φιλήματος της αναστάσιμης χαράς. H όσφρησή μας ευφραίνεται με τα εκλεκτά θυμιάματα και τα ευώδη άνθη. O ποιητής του Aιγαίου πελάγους και του ελληνικού φωτός τό ‘πε μοναδικά: «Θέ μου Πρωτομάστορα, μέσα στις πασχαλιές και Σύ· Θέ μου Πρωτομάστορα, μύρισες την Aνάσταση!». Kι η γεύση μας, τέλος, συμμετέχει στο αναστάσιμο πανηγύρι με τη θεία μεταλαβιά. Γεύσασθε και ίδετε «ότι χρηστός ο Kύριος» (A΄ Πέτρ. 2,3). Γευόμαστε την καλωσύνη του Kυρίου και γινόμαστε κοινωνοί Tου, ενωνόμαστε μαζί Tου και η νίκη Tου γίνεται δική μας νίκη.

Eλάτε, λοιπόν, σήμερα στην Eκκλησιά, με όλες τις αισθήσεις μας να βιώσουμε τον αναστάντα Xριστό, την άνοιξη της ζωής μας! Xριστός ανέστη!

 

Bόννη, Άγιο Πάσχα 2006