Προς
το Xριστεπώνυμο πλήρωμα
της Iεράς Mητροπόλεως Γερμανίας.

 

«Ουχί η καρδία ημών καιομένη ην εν ημίν,
ως ελάλει ημίν εν τη οδώ και ως διήνοιγεν ημίν τας γραφάς;»

(Λκ 24, 32)

 

 

Αγαπητοί μου Χριστιανοί Ορθόδοξοι της Γερμανίας!

Tούτη την ώρα είμαστε όλοι συναγμένοι στην Εκκλησιά, για να λάβουμε το άγιο φως, να ψάλλουμε το Χριστός ανέστη, ν΄ ανταλλάξουμε τον ασπασμό της αγάπης και να λάβουμε, όσοι πιστοί παραμείνουμε πιστοί στην πασχαλινή Λειτουργία, τη θεία μεταλαβιά. Γιορτάζουμε την Ανάσταση του Χριστού. Σήμερα οι πιστοί όλης της οικουμένης -πέρα από γλώσσα, εθνική καταγωγή και χρώμα δέρματος- δεν χορταίνουμε να ψάλλουμε τον θάνατο του θανάτου! Το αχόρταγο αυτό θεριό έχασε τη δύναμη της κακότητας του, διότι ο Χριστός το νίκησε με τη δύναμη της φιλανθρωπίας Του. Ο Χριστός έγινε άνθρωπος για να μας προσφέρει τη σωτηρία, όχι απ΄ έξω αλλά ως ένας από μας. Γνώρισε το θάνατο για να μας απαλλάξει οριστικά απ’ αυτόν, αφού η αγάπη Του είναι ακριβώς κι από το θάνατο πιό δυνατή!

Μα θα ρωτήσει κανείς: Πώς μπορώ ν’ απαλλαχτώ κι εγώ από τον φόβο του θανάτου, που φτάνει ως το μεδούλι μου, και να ζήσω την χαρά και της δικής μου της ανάστασης; Κι απαντώ: Ο Θεός κατέβηκε για μένα στο βάλτο του θανάτου, για να μπορώ κι εγώ ν΄ ανέβω μαζί Του νικητής στην πηγή της ζωής. Κι αφού η αγάπη είναι κοινωνία και προϋποθέτει τουλάχιστον δύο πρόσωπα, το ζήτημα είναι να θέλω ν’ ανταποκριθώ στην αγάπη Εκείνου που με αγάπησε πρώτος. Αυτή είναι η ομορφιά της αγάπης. Δεν βιάζει κανένα και δεν επιβάλλεται σε κανέναν. Κάνει υπομονή, ξέρει να υποφέρει σιωπηλά, σέβεται την ελευθερία του άλλου και δεν χάνει ποτέ την ελπίδα στον άλλον!

Θαρρώ ότι πολλές φορές μοιάζουμε με τους δύο εκείνους μαθητές, οι οποίοι την ημέρα της Αναστάσεως πήγαιναν στο χωριό που λέγεται Εμμαούς. Καθ’ οδόν συνάντησαν τον αναστημένο Χριστό και δεν Τον αναγνώρισαν. Ήταν σκυθρωποί, διότι η αμφιβολία είχε ροκανίσει την πίστη τους, κι ο Χριστός τούς έδειξε πόσο μεγάλη ανοησία είναι η βραδυκίνητη καρδιά, η καρδιά που δεν έχει την προθυμία να πιστέψει και να εμπιστευτεί την αγάπη. Και μόνον όταν ο ίδιος ο Χριστός άνοιξε τα μάτια τους, είπαν μεταξύ τους: «Δεν καιγόταν η καρδιά μας καθώς μας μιλούσε στο δρόμο και μας ερμήνευε τις Γραφές;». Φλεγόμενη καρδιά! Δεν είναι σύμπτωμα ασθένειας, αλλ’ ένδειξη υγείας! Είναι το αίσθημα που φέρνει η παρουσία του Χριστού, όταν αφήσουμε στις άκρες του δρόμου της ζωής μας το βόλεμα ή τις δικαιολογίες μας και Τον εμπιστευτούμε! Τότε καθόμαστε μαζί Του στο πασχαλινό τραπέζι της Εκκλησιάς και γευόμαστε μέχρι το μεδούλι μας την καλωσύνη Του.

Εγκάρδια ευχή μου, στη φετινή Πασχαλιά, ν΄ ανάψει μέσα στις καρδιές μας άσβεστη η φλόγα της αγάπης προς τον Θεό και τους συνανθρώπους μας κι έτσι η ζωή μας νά ΄ναι και να παραμείνει γεμάτη φως και χαρά!  

Bόννη, Άγιο Πάσχα 2007