Αγαπητοί μου Χριστιανοί Ορθόδοξοι της Γερμανίας!
Σας χαιρετώ την αποψινή αναστάσιμη βραδιά, που κάθε χρόνο επιμένει να είναι μοναδική σε ένταση και ομορφιά, με τα λόγια τού ποιητή: «…Πιστεύω στα διστακτικά αδέξια βήματα των ταπεινών και στον Χριστό που διασχίζει την Ιστορία…». Και τα δικά μας βήματα επέλεξαν σήμερα να συναντηθούμε, όλοι μαζί, στην εκκλησιά. Κι αναρωτιέμαι, αν τα βήματά μας αυτά μοιάζουν μ᾽ εκείνα των ταπεινών ανθρώπων.
Ταπεινοί είναι οι χαριτωμένοι άνθρωποι και τα βήματά τους είναι διστακτικά και αδέξια. Δεν έχουν έτοιμες λύσεις σε όλα τα ζητήματα, ούτε έχουν βολευτεί στις γήινες εξασφαλίσεις, που καταρρέουν στην πρώτη αρρώστια ή στον θάνατο. Παλεύουν με πίστη τη ζωή και ζητούν ταυτόχρονα βοήθεια, διότι το νιώθουν πως η πίστη τους δεν είναι δυνατή. Εμπιστεύονται όχι τις δικές τους δυνάμεις, αλλά την αγάπη του Χριστού που διασχίζει την Ιστορία. Συναισθάνονται την αδυναμία τους και λαχταρούν ν᾽ αγγίξουν έστω και την άκρη του ενδύματός Του.
Κι ο Χριστός; Περνά αθόρυβα από δίπλα μας. Σέβεται την ελευθερία μας και προσμένει να ποθήσουμε ειλικρινά να τον συναντήσουμε. Ίσως να μη χρειάζεται ν᾽ ανεβούμε σε συκομουριά, όπως ο Ζακχαίος, αλλά χρειάζεται οπωσδήποτε να κάνουμε μ᾽ όλη μας την καρδιά ένα βήμα προς τη δική του κατεύθυνση, να γίνουμε συνοδοιπόροι Του. Αυτός είναι το λιθάρι που περιφρόνησαν οι οικοδόμοι και που τελικά έγινε το πιο βασικό αγκωνάρι. Από κανέναν άλλο δεν μπορεί να προέλθει η σωτηρία, ούτε υπάρχει άλλο πρόσωπο κάτω από τον ουρανό δοσμένο στους ανθρώπους, με το οποίο να μπορούμε να σωθούμε. Αυτή είναι η αλήθεια: ο Χριστός αναστήθηκε κάνοντας την αρχή για την ανάσταση όλων των νεκρών, για τη δική μας ανάσταση!
Πότε θα καταλάβουμε, άραγε, ότι η φωνή Του σημαίνει για μας ζωή; Ότι συναχτήκαμε σήμερα στην εκκλησιά για να γιορτάσουμε, με την ανάσταση τού Χριστού, και την πίστη στη δική μας ανάσταση; Ότι ήρθαμε εδώ για ν᾽ αποθέσουμε τους φόβους ή τις αμφιβολίες μας και να πάρουμε συγχώρεση και κουράγιο από την αγάπη τού Χριστού που όμοιά της δεν υπάρχει;
Εγκάρδια είναι η πατρική ευχή μου η συμμετοχή μας στην Ανάσταση, κ᾽ εφέτος και πάντοτε, να μην είναι άλλο ένα τυποποιημένο καθήκον ή ακόμα έθιμο παραδοσιακό, αλλά, αντίθετα, νά ᾽ναι λαχτάρα, πείνα και δίψα ψυχής γι᾽ αντάμωμα με τον Χριστό. Νά ᾽ναι η Ανάσταση αφετηρία κι αφορμή για επικοινωνία και μόνιμη κοινωνία μ᾽ Εκεῖνον, που δεν θα πάψει να διασχίζει την Ιστορία μέχρι να εξασφαλιστεί η σωτηρία και του τελευταίου ανθρώπου στον κόσμο.
Ας μην μείνει, λοιπόν, κανείς στο σκοτάδι! Δεύτε λάβετε φως και φωτίστε τις ζωές σας με την αναστάσιμη ελπίδα και χαρά. Ευλογημένο Πάσχα!
Bόννη, 27 Απριλίου 2008
O MHTPOΠOΛITHΣ ΣAΣ
† ο Γερμανίας Αυγουστίνος
[Eπιστροφή στην αρχή της σελίδας]