Όσοι έχουμε πείρα αυτών των θλίψεων, γνωρίζουμε ότι η μοναδική απάντηση στην ανοησία της βίας μέσα στον κόσμο και το αποκλειστικό δικαίωμά μας είναι η αγάπη. Η μοναδική, άλλωστε, προσδοκία τού Χριστού από μας είναι να έχουμε τη δική Του αγάπη. Την αγάπη που μας κάνει ικανούς να συγχωρούμε όσους μας εχθρεύονται και να προσευχόμαστε για όσους μας καταδιώκουν. Κι επειδή μοιάζει δύσκολο, αν όχι ακατόρθωτο, αυτό το αγώνισμα, καλό είναι να μη λησμονούμε ποτέ, πως αυτά που για τους ανθρώπους είναι αδύνατα, για το Θεό είναι δυνατά. Η χάρη της δικής Του αγάπης μας δίνει τη δύναμη ν΄ αγαπάμε. Ν΄ αγαπάμε τόσο πολύ μάλιστα, ώστε να καμαρώνουμε τον απόστολο Παύλο, ο οποίος έφθασε στο σημείο να ομολογεί ότι χαίρει στους διωγμούς για χάρη του Χριστού, διότι όταν φαίνεται ότι έχει χάσει κάθε δύναμη, τότε είναι πραγματικά δυνατός. Η μαρτυρία αυτή είναι πολύ σημαντική για δύο λόγους: πρώτον, επειδή μας επιβεβαιώνει ότι ο Θεός ποτέ δεν μας εγκαταλείπει, και δεύτερον, επειδή ξεσχίζει τη μάσκα του φαύλου κύκλου της βίας, που πολλοί τη συγχέουν με τη δύναμη, γι΄ αυτό και το κακό δεν φαίνεται νά 'χει σταματημό παρόλη την καλή πρόοδό μας. Πραγματική δύναμη και λεβεντιά έχουμε, όταν υπομένουμε όλες τις θλίψεις με καρτερικότητα και πίστη. Όταν, αντί να θυσιάζουμε τους άλλους, θυσιαζόμαστε εμείς οι ίδιοι γι΄ αυτούς.