Αγαπητοί μου Xριστιανοί Oρθόδοξοι της Γερμανίας,

ένα ευχαριστώ είναι πολύ μικρό, για να ανταποκριθεί άξια στην πολύ μεγάλη αγάπη όλων σας! Θα παραξενεύεστε που αρχίζω το χριστουγεννιάτικο μήνυμά μου με αυτό τον τρόπο και θα αναρωτιέστε σε τί ακριβώς αναφέρομαι. Ο λόγος της εγκάρδιας ευχαριστίας μου είναι, πως τους τελευταίους μήνες συγκεντρώσατε, μέσω της Ιεράς Μητροπόλεώς μας, το ποσό των εκατό τριάντα χιλιάδων ευρώ για τους πυροπαθείς της Πελοποννήσου. Μπορεί με αυτά τα χρήματα να μη λύσαμε τα προβλήματα των πυροπλήκτων, αλλά συμβάλαμε, έστω και λίγο, στην ανακούφισή τους. Τους δείξαμε τη συμπαράστασή μας, την ώρα ακριβώς που την είχαν ανάγκη.

Να, λοιπόν, γιατί σήμερα, στη γιορτή της αγάπης, σας ευχαριστώ! Διότι σε καιρούς οικονομικής ύφεσης, παραβλέψατε τις προσωπικές δυσκολίες σας και προσφέρατε από το υστέρημά σας, ό,τι μπορούσατε περισσότερο, για τους πονεμένους αδελφούς μας. Θυσιάσατε κάτι από τον εαυτό σας για συνανθρώπους μας που υποφέρουν. Υπάρχει καλύτερο δώρο στον Θεό της αγάπης από την εφαρμογή του λόγου Του, να αγαπάμε το διπλανό μας όπως τον εαυτό μας; Τα χρήματα του εράνου μας για τους πυροπαθείς έφθασαν ήδη στον προορισμό τους. Στο επόμενο τεύχος του περιοδικού της Μητροπόλεώς μας θα υπάρχει λεπτομερής περιγραφή της αποστολής στην Πελοπόννησο.

Το γεγονός αυτό της αλληλεγγύης, ότι μοιραστήκαμε δηλαδή κατά δύναμιν το βάρος των πυροπαθών, μου δίνει αφορμή για τις ακόλουθες σκέψεις τη μεγάλη μέρα των Χριστουγέννων. Πόσες φορές κι εμείς στη ζωή μας δεν χρειαστήκαμε τη βοήθεια άλλων ανθρώπων, για να σηκώσουμε κάποιο υλικό ή ψυχικό βάρος. Είτε επρόκειτο για τη μεταφορά ενός βαριού αντικειμένου είτε επρόκειτο για την ανάγκη να μοιραστούμε με κάποιον μια ψυχική στεναχώρια ή ένα πρόβλημα που μας απασχολούσε, όλοι δοκιμάσαμε κι έτσι γνωρίζουμε πόσο ελαφρύ γίνεται το φορτίο που έχουμε να σηκώσουμε, όταν δεν είμαστε μόνοι μας. Ιδίως στα ζητήματα της καρδιάς, το να μοιραστούμε τον πόνο μας, μπορεί να μη λύσει αμέσως ή πλήρως το πρόβλημά μας, αλλά μας προσφέρει ανακούφιση και δύναμη, για να συνεχίσουμε να παλεύουμε. Χαρά που μοιράζεται, λέει ο λαός, είναι διπλή χαρά. Επομένως, και λύπη που μοιράζεται, είναι μισή λύπη!

Το να μη μένουμε εγκλωβισμένοι στον εαυτό μας και μόνο ή στις ιδιοτροπίες μας, αλλά να σκεφτόμαστε και να φροντίζουμε καί τους διπλανούς μας, είναι κύριο γνώρισμα της χριστιανικής μας ιδιότητας. Ουσιαστικό στοιχείο στην ανάπτυξη της προσωπικότητάς μας είναι και η καλλιέργεια της κοινωνικότητάς μας. Αυτό το μαθαίνουμε με μοναδικό τρόπο στη σύναξη της Εκκλησίας μας. Λατρεύουμε τον Θεό συναγμένοι στο όνομά Του μέσα στο ναό, ενωμένοι με την ίδια πίστη, ελπίδα και αγάπη. Στην Εκκλησία μεταμορφωνόμαστε από άτομα σε αδέλφια, που δεν μπορούμε παρά να νοιαζόμαστε ειλικρινά ο ένας για τόν άλλον.

Γι΄ αυτό, λοιπόν, είναι σημαντικό, όχι μόνο τούτες τις γιορτινές μέρες, αλλά παντού και πάντοτε να φανερώνουμε την αγάπη μας στον Θεό με την έμπρακτη αγάπη μας προς τους διπλανούς μας, ιδίως εκείνους που δεν αισθάνονται ζωντανή την παρουσία του Θεού στη ζωή τους. Η προσφορά τροφής στους πεινασμένους ή ρουχισμού στους φτωχούς, η παροχή φιλοξενίας, η επίσκεψη στους ασθενείς και τους φυλακισμένους, δεν είναι τυπικά καθήκοντα, για να τακτοποιούμε προσωρινά τις συνειδήσεις μας στις γιορτινές μέρες. Αυτά είναι τα πραγματικά δώρα, που μας καταξιώνουν ως ανθρώπους. Εμείς συνηθίσαμε, δυστυχώς, να προσφέρουμε στις γιορτές έτοιμα, αγορασμένα -και γι΄ αυτό λιγότερο σημαντικά- δώρα, υποκύπτοντας πολλές φορές στο καταναλωτικό πνεύμα της εποχής. Τα αληθινά, όμως, δώρα δεν έχουν τιμή κι απαιτούν την πλήρη συμμετοχή μας. Έχουν μάλιστα ιδιαίτερη αξία, διότι, σύμφωνα με το λόγο του Κυρίου, είναι οι φανερώσεις της αγάπης μας προς τον Θεό, Αυτόν που πρώτος μας αγάπησε και μας βεβαιώνει πως, ό,τι προσφέρουμε με όλη μας την καρδιά σε όποιον έχει ανάγκη, είναι σαν να το προσφέρουμε στον ίδιο τον Θεό.

Πάντως, όσο κι αν αισθανόμαστε καμμιά φορά μόνοι, εγκαταλελειμμένοι ή ακόμα και απελπισμένοι, είναι κέρδος μας να μη ξεχνάμε ποτέ ότι όλους μας, με όλα τα βάρη μας, όποια κι αν είναι αυτά, και τον κόσμο ολόκληρο μας βαστάζει ο Θεός στα πατρικά χέρια Του! Αυτός είναι η γνήσια παρηγοριά και η ενίσχυσή μας! Από τότε που δημιούργησε τον κόσμο και ιδίως από τότε που ο Υιός Του, ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, έγινε άνθρωπος όπως κι εμείς εκτός από την αμαρτία, όλοι μας έχουμε ασφαλή ώμο για να ακουμπήσουμε, να εναποθέσουμε τις χαρές και τις λύπες μας και να σωθούμε!

Εγκάρδια είναι η ευχή μου να δανείζουμε στον Θεό, παντού και πάντοτε, την καρδιά και τα χέρια μας, ώστε μέσα από μας να κάνουν όλοι, όσοι βρίσκονται κοντά ή μακριά μας, την εμπειρία της παρουσίας του Θεού στη ζωή τους. Αυτή η παρουσία διώχνει τη λύπη και προσκαλεί την χαρά, που κανείς δεν μπορεί να μας την αφαιρέσει! Αυτή η παρουσία διαλύει το σκοτάδι της ασχήμιας και φωτίζει με ομορφιά τη ζωή μας! Ευλογημένα Χριστούγεννα!